καστρο Μύρινας

Ηφαιστεία

Η Ηφαιστεία, αποτελούσε κατά τους ιστορικούς χρόνους, τη δεύτερη σημαντικότερη πόλη της Λήμνου μετά τη Μύρινα. Ήταν χτισμένη κοντά στο Κοντοπούλι, στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού, 35 χλμ. από την Μύρινα. Η αρχαία πόλη καταλάμβανε ολόκληρη τη χερσόνησο της Παλαιόπολης, στον κόλπο του Πουρνιά. όπου σχηματίζεται ο όρμος Τηγάνι σαν κύκλος με το άνοιγμά του βορειοδυτικά. Η βόρεια άκρη, βλέπει απέναντι την άλλη άκρη του όρμου και πίσω της το Ιερό των Καβείρων. Ήταν σημαντικό λιμάνι, κτισμένη από τους Πελασγούς και ήκμασε κατά την αθηναϊκή, ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο.
Αποτελούσε την έδρα της αρχαιοελληνικής θρησκείας στο νησί. Προστάτης της πόλης ήταν ο θεός Ήφαιστος, στον οποίο οφείλει το όνομά της. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως μεγάλο ιερό αφιερωμένο στη Μεγάλη Θεά Λήμνο, Το ιερό της Μεγάλης Θεάς, το οποίο χρησιμοποιήθηκε από τον 8ο μέχρι και τον 6ο αιώνα π.Χ. υπάρχει ακόμη και σήμερα πάνω στο λόφο δίπλα από το αρχαίο θέατρο. Έχουν βρεθεί κομμάτια από το άγαλμα της γυναικείας θεότητας που λατρευόταν στο ιερό. Το όνομα της θεάς δεν αναγράφεται στις επιγραφές που έχουν βρεθεί, αλλά οι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι ανήκει στη Μεγάλη Θεά της Λήμνου. Μετά τις ανασκαφές, ήρθε στο φως μια ολόκληρη πόλη με κατοικίες, ιερά τοπικών αλλά και πανελλήνιων θεών, δημόσια κτίρια, λουτρά και μια μεγάλη καμένη νεκρόπολη. Βρέθηκαν πολλά όπλα, χρυσά αντικείμενα, πήλινα ειδώλια και αγγεία τοπικής τεχνοτροπίας. Μερικά θραύσματα αγγείων φέρουν την ίδια γραφή με αυτή της Στήλης των Καμινίων, που αποδίδεται στους Πελασγούς. Αγγεία πρωτοκορινθιακά και αττικά, μελανόμορφα, μιλούν για τις σχέσεις της πόλης με την ηπειρωτική Ελλάδα. Σύμφωνα με τα ανασκαφικά και ιστορικά δεδομένα, η μεγάλη ακμή της διήρκεσε από τον 7ο έως τον 1ο αιώνα π.Χ. Νομίσματα που βρέθηκαν εδώ και παριστάνουν έναν αναμμένο δαυλό στη μία τους όψη, αποδεικνύουν ότι τελούνταν γιορτές προς τιμή του θεού Ηφαίστου, τα λεγόμενα "Ηφαίστεια". Αγγεία, πήλινα ειδώλια και άλλα ευρήματα των ανασκαφών βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο στη Μύρινα.
Το σημαντικότερο μνημείο που έχει έρθει στο φως με τις ανασκαφές μέχρι σήμερα είναι το θέατρο. Κτισμένο στη βορειοανατολική πλευρά της χερσονήσου της Παλαιόπολης, στο στενότερο σημείο της και στην πλαγιά ενός χαμηλού λόφου, απέναντι, στη χαμηλή οροσειρά Καστροβούνι, Η κατασκευή του θεάτρου διήλθε διαφορετικές οικοδομικές φάσεις. Η κατασκευή του λίθινου θεάτρου της Ηφαιστείας, κατατάσσεται μεταξύ των αρχαιότερων και σπουδαιότερων του ελληνικού κόσμου, τοποθετείται στο τέλος του 5ου ή τις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ. Το θέατρο έχει αναστηλωθεί και το καλοκαίρι του 2010 ύστερα από αιώνες έχει δοθεί η πρώτη παράσταση της νέας εποχής του με την τραγωδία «Οιδίπους Τύραννος». Η Ηφαιστεία εγκαταλείφθηκε οριστικά το 13ο αιώνα εξαιτίας της φυσικής καταστροφής που υπέστη το λιμάνι της .Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, στην περιοχή αυτή είχε το εργαστήριο του ο Ήφαιστος κι εκεί δίδαξε στους Λημνίους την τέχνη της σιδηρουργίας

ANZAC CEMETARY LEMNOS sort storys

FATHER  

"I WANT TO GO HOME"

he said 

and his FATHER  

took him  home

ANZAC Μούδρου

Ένα από τα δύο συμμαχικά νεκροταφεία από την επιχείρηση των Συμμάχων στην Καλλίπολη 

Μύρινα

Η Μύρινα είναι η πρωτεύουσα της Λήμνου, μα και το κύριο λιμάνι της. Είναι κτισμένη στη δυτική ακτή, ανάμεσα σε δυο όρμους, στο κέντρο των οποίων βρίσκεται μια μικρή βραχώδης χερσόνησος, στα ερείπια της αρχαίας πόλης Μύρινας.
Η ίδρυση και η ονομασία της πόλης ανάγεται στο 13ο - 12ο π.Χ. αιώνα, Το όνομά της προέρχεται από την πανέμορφη κόρη του βασιλιά Κριθέα της Ιωλκού και σύζυγο του βασιλιά Θόαντα, ο οποίος ήταν ο πρώτος οικιστής του νησιού. και μητέρα της Υψιπύλης. Περί τον 130αιώνα επικράτησε η ονομασία Παλαιόκαστρο, η οποία διαφοροποιούσε την πρωτεύουσα από τον Κότσινα με το νεότερο κάστρο του. Αργότερα, η ονομασία μετατράπηκε απλά σε Κάστρο. Η ονομασία Κάστρο, διατηρήθηκε μέχρι το 1955 που μετονομάστηκε σε Μύρινα.

Η πόλη χωρίζεται σε δύο συνοικισμούς. Το "Τσας" και το "Ανδρώνι".
Το όνομα "Τσας", είναι λέξη Ρωσική, που σημαίνει παρατηρητήριο και διατηρείται από τα χρόνια στα οποία οι αδελφοί Ορλώφ είχαν πολιορκήσει τους Τούρκους στο Κάστρο της Μύρινας. Το φρούριο της Μύρινας, αποτέλεσε επιπλέον το οχυρό των Οθωμανών κατά τη διάρκεια των Ορλωφικών, το 1770. Στο εσωτερικό του, κατασκεύασαν ένα τζαμί, καθώς και ένα οχυρωματικό έργο γνωστό ως «Ντάμπια» (είναι τούρκικη λέξη και σημαίνει προμαχώνας) στο λόφο του Τσάς, το οποίο υπάρχει μέχρι και σήμερα.

Για την ονομασία του συνοικισμού "Ανδρώνι", υπάρχουν δυο απόψεις.
Η πρώτη, στηρίζεται στο μύθο ότι οι Λημνιές, έριξαν όλους τους άνδρες του νησιού, επειδή τις είχαν εγκαταλείψει λόγω της δυσοσμίας του σώματός τους, από το ακρωτήρι Πέτασσος. Έτσι αρχικά η περιοχή ονομάστηκε "Ανδρωφόνιον" και αργότερα "Ανδρώνιον" (Ανδρώνι). Κατά τη δεύτερη εκδοχή, ο συνοικισμός έλαβε το όνομα του από τον Ανδρόνικο Γ’ τον Παλαιολόγο.
Πυρήνας της πόλης είναι το Κάστρο της, Πάνω σε μία απόκρημνη χερσόνησο, στο νοτιοδυτικό τμήμα του σύγχρονου οικισμού, δεσπόζει το κάστρο της Μύρινας, το οποίο προσφέρει εντυπωσιακή θέα και η εικόνα του είναι φαντασμαγορική, όταν φωτίζεται τα βράδια.

Η θέα από εκεί είναι μοναδική, γι’ αυτό επιδιώξτε να ανεβείτε και να απολαύσετε την εικόνα της πόλης που βρέχεται απ’ το απέραντο Αιγαίο. Στα ανατολικά απλώνεται η πόλη της Μύρινας, με το γραφικό λιμάνι και τους δύο γιαλούς της, τον Ρωμέικο και τον Τούρκικο. Στα βόρεια, βρίσκεται ο λόφος του Αγίου Αθανασίου, με το ομώνυμο εκκλησάκι και στα νότια φαίνεται αχνά το νησί του Αγίου Ευστρατίου.
Κάτω από το κάστρο βρίσκεται το λιμάνι της πόλης. Στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο λιμάνια. Το μικρό βενετσιάνικο, είναι ιδιαίτερα γραφικό, με το πλακόστρωτό του. Και το νεότερο, που μέχρι πριν λίγο καιρό, εξυπηρετούσε τα επιβατικά και εμπορικά πλοία. Τώρα φιλοξενεί μόνο μικρά σκάφη. Τα δεκάδες ψαροκάικα στο λιμάνι, οι μυρουδιές από τις ταβέρνες που σερβίρουν φρέσκα ψάρια και εκλεκτά ντόπια κρασιά, συνθέτουν μια εικόνα γαλήνης με τα μικρά ταβερνάκια, τα ψαροκάικα, και τους ψαράδες που μαντάρουν αργά τα δίχτυα τους ή διαλαλούν τα φρέσκα ψάρια.
Για την εξυπηρέτηση των επιβατικών και εμπορικών πλοίων πλέον, έγινε το νέο λιμάνι, απέναντι από το παλιό, κάτω από τον λόφο που βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου. Αξίζει να ανέβετε, για να θαυμάσετε την πανοραματική θέα του λιμανιού και του κάστρου.

Από το λιμάνι ξεκινά ο πεζόδρομος της παραδοσιακής αγοράς, η οποία πρόσφατα ανακαινίστηκε. Εκεί θα συναντήσετε τον αρμονικότερο συνδυασμό του παραδοσιακού με το σύγχρονο. ένα γραφικό – αυθεντικό κομμάτι της πόλης, συνδεδεμένο με την ιστορία της και την αρχιτεκτονική της ταυτότητα, καθώς συγκεντρώνει κάποια σημαντικά διατηρητέα κτίρια.
Τα στενά λιθόστρωτα καλντερίμια, τα κεραμοσκέπαστα σπίτια, τα παλιά αρχοντικά δημιουργούν ένα σκηνικό απαράμιλλης και πρωτόγονα ανεπιτήδευτης ομορφιάς, που δύσκολα συναντά κανείς σήμερα. Κατά την περιήγησή σας στην πόλη, θα συναντήσετε τη Καρατζάδειο βιβλιοθήκη, που διαθέτει μια πλούσια συλλογή από σπάνιες εκδόσεις. Αν βρεθείτε κοντά στο ξενοδοχείο Porto Palace, στον Αυλώνα, δείτε το Ιερό της Αρτέμιδος, που αποκάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη μόλις το 1993.
Οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν τη βόλτα τους στα γραφικά πλακόστρωτα σοκάκια της πόλης καθώς και στην κεντρική αγορά της Μύρινας που σφύζει από ζωή, την περίοδο του καλοκαιριού

Οι κοντινότερες στην πόλη παραλίες που φημίζονται για τα καθαρά νερά τους είναι ο Ρωμέικος Γιαλός, τα Ρηχά Νερά και ο Γιαλός Λιμανιού, τις οποίες μπορείτε να τις προσεγγίσετε και με τα πόδια..
Ο Τούρκικος Γιαλός πήρε το όνομά του από την τουρκική συνοικία που υπήρχε στην περιοχή και βρίσκεται στην προέκταση του λιμανιού. Το καλοκαίρι ο όρμος φιλοξενεί αρκετά ιστιοπλοϊκά, ψαρόβαρκες και μικρά σκάφη, ενώ στα αριστερά βρίσκεται το κεντρικό λιμάνι του νησιού. Παρόλο που το λιμάνι είναι κοντά, η παραλία είναι πεντακάθαρη και αρκετοί κολυμβητές την προτιμούν, αφού είναι κυριολεκτικά μπροστά στα πόδια τους.
Βόρεια του κάστρου, από τους πρόποδες του βράχου μέχρι την περιοχή Ρηχά Νερά, εκτείνεται ο Ρωμέικος γιαλός με τα «αρχοντικά των Αιγυπτιωτών». Ήταν η συνοικία των Ελλήνων τα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας και ονομάστηκε έτσι κατά αντιδιαστολή με τον Τούρκικο Γιαλό. Με καταπληκτικά νεοκλασικά αρχοντόσπιτα, όλα χτισμένα στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Στο Ρωμέικο Γιαλό βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Εκκλησιαστικό Μουσείο, σε μικρή απόσταση βρίσκεται και το Μητροπολιτικό Μέγαρο όπου στεγάζεται το Εκκλησιαστικό Μουσείο του νησιού. Λίγο πιο πέρα, βρίσκεται ο Μητροπολιτικός Ναός της Αγίας Τριάδας, με τα χαρακτηριστικά μαρμάρινα καμπαναριά, που χτίστηκε με χρήματα των Λημνιών καραβοκύρηδων στη θέση μιας παλιάς ξύλινης εκκλησίας, όπου απαγχονίστηκε το 1870 από τους Τούρκους ο Μητροπολίτης του νησιού Ιωακείμ.

Ακριβώς απέναντι από την παραλία, στο βάθος του ορίζοντα, διαφράφεται το Άγιον Όρος. Κατά το θερινό ηλιοστάσιο ο ήλιος δύει ακριβώς πάνω από την κορυφή του όρους, χαρίζοντάς μας το μοναδικό ηλιοβασίλεμα που μνημονεύεται από τους αρχαίους χρόνους. Σύμφωνα με τον Πλίνιο, η σκιά του Όρους φθάνει μέχρι την αγορά της Μύρινας. Παροιμιώδης είναι ο στίχος του Σοφοκλή «Άθως σκιάζει νώτα Λημνίας Βωός», Είναι πραγματικά μοναδική η αίσθηση να κολυμπά κανείς την ώρα που σβήνει ο ήλιος πάνω από το Άθως.
Συνέχεια του Ρωμέικου Γιαλού, αποτελεί η ακτή Ρηχά Νερά, η οποία το καλοκαίρι σφύζει από την παρουσία των κολυμβητών. Μια όμορφη αμμουδερή παραλία Πρόκειται για κολπίσκο με αστραφτερά νερά και πεντακάθαρη αμμουδιά που εξακολουθεί μαζί με τον Τούρκικο γιαλό να αποτελεί τον αγαπημένο τόπο κολύμβησης Μυριναίων και επισκεπτών.

Η Πολιόχνη

Πολιόχνη, το πρώτο βουλευτήριο του κόσμου.
Ο οικισμός της Πολιόχνης, βρίσκεται πάνω σε επίμηκες ύψωμα, που προστατεύεται από τον όρμο του Βρόσκοπου. παραθαλάσσιος, στην ανατολική ακτή της Λήμνου.
Πρόκειται για έναν από τους αρχαιότερους και σημαντικότερους προϊστορικούς οικισμούς στο χώρο του Αιγαίου και αναφαίρετε ως η πρώτη πόλη της Ευρώπης.
Χάρη στην κατεργασία και τη διακίνηση των μετάλλων, η Πολιόχνη κτισμένη ακριβώς απέναντι από τα στενά του Ελλησπόντου, αναδείχθηκε στο αρχαιότερο αστικό κέντρο, στο πρώτο εμπορικό λιμάνι της Ευρώπης. Απετέλεσε το επίκεντρο της ευρύτερης περιοχής του Β. Αιγαίου.
Οι ανασκαφές που ξεκίνησαν από τους Ιταλούς, την περίοδο 1931-36 έφεραν στο φως τέσσερις διαδοχικούς οικισμούς διαφορετικών ιστορικών περιόδων, κτισμένους τον ένα επάνω στα θεμέλια του άλλου. Τα αρχιτεκτονικά μέλη της αρχαιότερης πόλης, τοποθετούνται στην 3η χιλιετία π.Χ. και ο πολιτισμός αυτός σύμφωνα με τους ιστορικούς ήκμασε την ίδια εποχή με την Τροία.
Ο οικισμός διέθετε αποχετευτικό δίκτυο, πλακόστρωτους δρόμους, με δημόσια πηγάδια και κτήρια δημόσιου χαρακτήρα όπως το «βουλευτήριο» και τη «σιταποθήκη». Επίσης τα ευρήματα μαρτυρούν ένα σημαντικό μεταλλουργικό κέντρο που ανέπτυξε πρωτοπόρο τεχνολογία στον τομέα αυτό και συμφωνούν με τη μυθολογική ιστορία της Λήμνου, όπου είχε το εργαστήριο του ο χαλκουργός Ήφαιστος. Η Πολιόχνη είναι γνωστή και με το όνομα Επτάπολις, καθώς με τις ανασκαφές αποκαλύφθηκαν επτά διαδοχικοί οικισμοί.
Το τέλος της «ζωής» της τοποθετείτε γύρω στο 1600π.Χ και φαίνετε να οφείλεται σε φοβερό σεισμό ή σε μεγάλες γεωλογικές μεταβολές. Συμπίπτει με την καταστροφή της Σαντορίνης από την έκρηξη του ηφαιστείου της.
Τα ευρήματα της Πολιόχνης αποδεικνύουν ότι στα νησιά του Β.Α. Αιγαίου αναπτύχθηκε ένας προϊστορικός πολιτισμός τελείως αυτόνομος από τους μέχρι τώρα γνωστούς (Κυκλαδικό, Μινωικό, Μυκηναϊκό).

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΦΙΛΟΚΤΗΤΗ

Κάτω από το Καβείριο ιερό, θα βρείτε τη ξακουστή «σπηλιά του Φιλοκτήτη», με δύο εισόδους, μία από την σχισμή του βράχου και μία από τη θάλασσα. όπου σύμφωνα με τη μυθολογία είχε μεταφερθεί από τους συντρόφους του ο Ομηρικός ήρωας, έπειτα από δάγκωμα φιδιού, ελπίζοντας πως η “Λήμνια γη” θα τον γιατρέψει. Ο Φικλοκτήτης, εξεστράτευσε κατά της Τροίας μαζί με τους άλλους Έλληνες, επικεφαλής επτά πλοίων με Θεσσαλούς πολεμιστές. Στο ιερό της Αθηνάς, η Θεά Ήρα βρήκε αφορμή να εκδικηθεί τον Φιλοκτήτη, ο οποίος είχε βοηθήσει τον νόθο γιο του συζύγού της Δία, τον Ηρακλή. Η Ήρα έστειλε μια δηλητηριώδη σμέρνα, την φύλακα του ιερού ναού να του επιτεθεί και να τον δαγκώσει στο πόδι. Η δυσοσμία από την πληγή του ήταν τόσο ανυπόφορη, όπου ο Οδυσσέας προέτρεψε τους συντρόφους του να τον εγκαταλείψουν στο νησί. O Φιλοκτήτης έζησε στη σπηλιά για 12 ολόκληρα χρόνια και θεραπεύτηκε χρησιμοποιώντας την ιαματική Λημνία Γη.
O Φιλοκτήτης είναι ο ήρωας που ενέπνευσε τους τρεις τραγικούς ποιητές μας - η τραγωδία «Φιλοκτήτης», του Σοφοκλή, σώζεται ακέραια μέχρι τις μέρες μας.

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΜΥΡΙΝΑ

   

Η προϊστορική Μύρινα, δηλαδή, ένα τμήμα της, αφού ακόμη ανασκάπτεται, εκτείνεται στο βόρειο τμήμα της σημερινής πόλης από τον λόφο της Λέσχης Αξιωματικών και το κτήμα της Μητρόπολης, μέχρι τον χαμηλό λόφο κοντά στην παραλία Ρηχά Νερά. Τα πρώτα δείγματα ανθρώπινης κατοικίας στη Μύρινα εμφανίστηκαν την Ύστερη Νεολιθική εποχή, την 4η χιλιετία π.Χ. Ο οικισμός αναπτύσσεται την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού. Η Μύρινα εξελίχθηκε σε αστικό κέντρο, με τους πρώτους κατοίκους να εγκαθίστανται στην περιοχή Ρηχά Νερά στην οποία βρίσκεται και ο Αρχαιολογικός χώρος. Τα λίγα κατάλοιπα των κλασικών χρόνων που έχουν βρεθεί ως τώρα δείχνουν ότι η κλασική Μύρινα απλώνονταν περίπου στην ίδια έκταση με τη σημερινή. Με την πάροδο των χρόνων η Μύρινα επεκτάθηκε και το 2600-2000 π.Χ. έφτασε να έχει πληθυσμό 3.500 χιλιάδες κατοίκους και να καταλαμβάνει 80.000 στρέμματα.

Άλλα ευρήματα μαρτυρούν ότι η Μύρινα βρισκόταν σε ακμή τα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια. Στον αρχαιολογικό χώρο θα βρείτε έναν πρώιμο πολεοδομικό σχεδιασμό, τους λιθόκτιστους αγωγούς για το αποχετευτικό σύστημα και τα μικρά λιθόστρωτα δρομάκια μεταξύ των σπιτιών. Στα ανατολικά της πόλης έχει ανακαλυφθεί νεκροταφείο των ρωμαϊκών χρόνων και σε ιδιωτικό οικόπεδο κοντά στο λιμάνι ένας τοίχος με αποχετευτικό σύστημα με πήλινους αγωγούς, τμήμα μεγάλου τεχνικού έργου της εποχής.

Νέες σπουδαίες αρχαιολογικές ανακαλύψεις στη Λήμνο

Σε νέες σπουδαίες αρχαιολογικές ανακαλύψεις προχώρησαν στην περιοχή της Αρχαίας Ηφαιστείας στην Λήμνο!

Ένα μεγάλο ιερό με ευρήματα σε δυο φάσεις, μια κυρίως του 7ου-6ου π.Χ. και άλλη του 3ου-2ου αιώνα π.Χ. ήρθε στο φως με την πρώτη, έπειτα από 20 χρόνια, αρχαιολογική ανασκαφική έρευνα που πραγματοποιείται στο χώρο της αρχαίας Ηφαιστείας στη Λήμνο, πολύ κοντά στο αρχαίο θέατρο της πόλης.

Όπως σημείωσε μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό Αιγαίου της ΕΡΤ ο έφορος Αρχαιοτήτων Λέσβου Παύλος Τριανταφυλλίδης, η ανασκαφή, που χρηματοδοτείται από τη Γενική Γραμματεία Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, θα συνεχιστεί.

Ανασκαφικές εργασίες, όπως είπε ο κ. Τριανταφυλλίδης, θα πραγματοποιηθούν και στο ιερό των Καβείρων στη Λήμνο αλλά για πρώτη φορά και στον Άγιο Ευστράτιο όπου αρχαιολογικά στοιχεία μαρτυρούν την ύπαρξη οικισμού προϊστορικής περιόδου.

Επίσης, όπως τόνισε ο κ. Τριανταφυλλίδης, θα συνεχιστεί και το 2016 η πολύ επιτυχημένη πρωτοβουλία ανάδειξης των αρχαιολογικών θησαυρών του τόπου με το «αρχαιολογικό εύρημα του μήνα» που φέτος θα έχει νέα θεματολογία.


η είδηση από εδώ

Συμμαχικό Νεκροταφείο Πορτιανού

Από τον Απρίλιο 1915 ως το 1920 εκατοντάδες νεκροί στρατιώτες της εκστρατείας της Καλλίπολης θάφτηκαν στο «Συμμαχικό Νεκροταφείο Πορτιανού», το οποίο διατηρείται ως σήμερα. Υπάρχουν 352 τάφοι Βρετανών, Γάλλων, Καναδών, Αυστραλών, Νεοζηλανδών, Αιγυπτίων και Ινδών. Την περίοδο αυτή στο Πορτιανού είχε στήσει το στρατηγείο του ο εμπνευστής της εκστρατείας Ουΐνστον Τσόρτσιλ, του οποίου η πολυθρόνα εκτίθεται στο Λαογραφικό Μουσείο Πορτιανού